Vietnam (de Sur a Norte)

Vida en Vietnam

Abundancia, variedad, belleza, caos, naturaleza, sobrepoblacion, calor, frió, ríos montañas…


Mil y un adjectives no serian suficiente para describir este país, donde las vidas de sus gentes pueden ir desde muy tranquilas hasta el mismísimo infierno, del caos de las grandes ciudades, se vive con la explotacion de lo correcto dependiendo de la geografía y el clima donde el individuo resida, de una forma magistral y natural se adaptan al mejor que pueden hacer, cultivar o explotar, convirtiendo todo en un sitio especial con una gente especial y repleto de variedades.

Vietnam como país

Su situación en el planeta lo hace especial, único y con todo, Vietnam tiene costa, tiene deltas, tiene montañas, ríos, bosques, selvas tiene incluso nieve.

IMG_3652
Durante nuestro viaje recorriendo este país de sur a norte hemos tenido el privilegio de observar todos estos cambios, es algo absolutamente especial, ya que a la lenta velocidad de una bicicleta puedes apreciar estas variaciones, en el sur tuvimos calor, mosquitos, arroz, luego poco a poco llega el gran rió Mekong con su delta, ferrys y puentes para cruzar lo y baamm..

llega la ciudad de Ho Chi Minh ( Antigua Saigon) con mas de 11 millones de habitantes y 11 millones de motos, ríos negros ensuciados por la concentración anti natural de personas, a los pocos km esto si aparecen la montañas, bajan las temperaturas y las flores blancas del café, que, se abren con nuestro pasar, todo siendo un conjunto mágico, especial, único, conocemos la lluvia muy bien ya que la tenemos de compañera muchos días, y llegamos a la costa, mar azul, mágico, con estas pequeñas barcas como medios cocos flotando en busca del fruto de las aguas, pinos y selva se confunden entre altitudes y temperaturas, llevando te en una confusión de no saber donde estas en el mundo, no se Vietnam espectacular!!!

Gastos en Vietnam

Hasta ahora lo podríamos conciderar el país mas barato, el cual hemos estado, y donde nos hemos gastado mas dinero, haha bueno os explico el porque.
La exquisita comida de aquí es muy barata, eso si deberíamos diferenciar el sur del norte, el corte exacto de donde seria norte y sur lo podríamos hacer a la ciudad de Da Nang, en el sur una plato de arroz, con cerdo y verduras sale desde 15,000 hasta 25,000 Dong, para mayor comprension 1$ es equivalente a 20,000 Dong, luego tenemos Bun y Pho (que serian las sopas de noodles mas famosas aquí), la diferencia es que el Bun tiene unos fideos mas delgados, igual desde 10,000 hasta 20,000 Dong. Sobre agua, es gratuita en todo el pais 😉

IMG_4727
En cambio y sin motivos aparentes en la parte norte todo es mucho mas caro el mismo plato de arroz cuesta desde 25,000 hasta 35,000 Dong, el Bun y Pho desde 20,000 hasta 35,000.. vamos sin comentarios al respeto, eso si nosotros votamos por el sur, esta parte norte todo el mundo únicamente están interesados por el dinero.
Pero bueno la media a sido absolutamente buena sobreviviendo con unos 8$ al día los 2, en cuánto al mas caro a sido aquí en Hanoi, donde hemos tenido que hacer una revisión, cambio y mantenimiento total de las bicis con mas de 400$ en reparación, es aquí donde el frió nos a dado por primera vez, poniendo la ‘baja’ temperatura de 6 grados, ayudando nos a dar cuenta de que vamos con los “huevos en las manos” y que deberíamos equiparnos mas para el frió, y claro botas, jaquetas, pantalones y recambios para las bicis nos dado otro golpe de unos 400$ mas, pero bueno es lo que debemos, para sufrir menos properamente…

Gente en Vietnam

El vietnamita, no se los podría incluir a formar la misma parte que en el sur este asiático, ellos son otra raza otra cultura descendiente de los chinos, son gente educada, pacifica, atenta, humilde, y bastante curiosos, pero en general son buena gente, esta claro que esta la típica excepción y nosotros como no también la conocemos pero ahora ya casi no me acuerdo, ya que lo malo no se debe de mantener en ningún sitio 😉


Se nos a abierto una puerta de una casa ,casi, cada noche, dando nos de comer, dejando nos un rincón o cama para dormir y un sitio donde duchar se y hacer las necesidades básicas, eso si siempre hemos ido a pedir permiso primero…
Ellos viven bajo las normas y con las normas, en un pais completamnete comunista, organizado y controlado por policías ( espinacas) ya que van de verde, verdura, nadie se atreve a hacer nada malo o que no sea correcto, y bueno esto esta muy bien pero a sido un poco difícil para nosotros ya que por ley, no podemos acampar ni dormir con desconocidos, deberíamos ser registrados en un hotel y policía a diario, pero como no, eso na va a ocurrir…


Hemos echo amigos especiales, el primero y mas especial Anh, este xaval con grandes sueños, que nos conocimmos en Cambodia y nos a apoyado en todo el viaje, ofreciendo sus amistades por todo el pais y como no sen han convertido en nuestras amistadas, a todos ellos, gracias y gracias a todas estas personas que sin conocer, saber o ni siquiera entender nos an acojido en sus casa, y nos an ofrecido lo mejor de ellos, gracias

Templos en Vietnam

Para estos 2 viajeros del sureste asiatico a sido un golpe bajo,IMG_4725 los templos aqui no aceptan ayudar nos, aun siendo templos budistas, pero con una influencia menor para la vida de las gentes aquí, son difíciles de encontrar, así que intentar dormir en ellos fue algo que ya descartamos hace tiempo,  hemos estado a uno de ellos y fue una experiencia diez, y también un monje nos llevo a su casa donde pasamos dos días cuidados como hijos, pero por lo demas… descepcionante. os dejamos una de foto de todas formas.
 

Carretera y conducción en Vietnam

Las carreteras son buenas, IMG_5611nosotros hemos seguido la carretera numero 14 y 15 o conocida por Duong HCM (Ho Chi Minh), tambien esta la AH1 que sigue la costa la cual desaconsejamos ya que el mayor trafico del país pasa por ella, complicando la conducción haciendo el trayecto mas peligroso y difícil a la hora de encontrar donde dormir.

En cuando a la conducción, buff… IMG_5707bueno esto es Vietnam amigos famoso por su conducción y motos es algo fuera de la lógica, miles y miles, teniendo que rezar un poquito antes de cruzar cualquier cruze o rotonda, donde nos fusionamos todos, fluyendo como ríos o cascadas humanas sobre maquinas, frenando o acelerando en el momento justo, para poder pasar, y no chocar contra alguien o algo, en las ciudades, fuera de ellas, hay trafico, hay claxon, hay prisa pero no es tan y tan malo, no se honestamente, a mi me daba respeto antes de llegar al país, pero una vez aquí, nada que no se pueda superar.

Comida y servicios en Vietnam

La gastronomía aquí es única, exquisita y exótica, donde hemos probado de todo, incluso croquetas de la cobra real, con un sin fin de platos y variedad de alimentos, es variada y saludable, no se usa el picante y el arroz o fideos forman la base de la mayoría de los platos,

el sur hay una variedad bestial de comida, donde uno se vuelve loco y quiere probar lo todo, en el norte se reduce la variedad y se monotoniza un poco, si me permiten tenemos que decir que estamos un poco aburridos después de casi 3 meses comiendo básicamente lo mismo, pero bueno suponemos que China nos va a ofrecer un nuevo mundo en el paladar…

Servicios, la idea de ir al campo no es mala ya que no hay ayuda de los templos, eso si se convierte a veces en una tarea difícil ya que hay mucha gente por todos los lados del país, las gasolineras solo algunas tienen servicios, eso si la mejor opción tal vez sea la pedir en los restaurantes o tiendas, que uno encuentra a lo largo del camino, para duchas bueno nosotros hemos aprovechado las invitaciones en las casas de la gente, pero el país esta repleto de pequeños ríos donde uno puede dar se una buena ducha…

Nuestra experiencia en Vietnam

Bueno a sido el país donde mas tiempo hemos estado, casi bien 3 meses, lo hemos recorrido de sur a norte, nos hemos introducido en sus casas, gentes, cultura y gastronomía.


Dándonos lo mejor de si, pensamos que estamos incluso un poco enamorados de el, no se es una tierra rica de historia, de nutrientes, con gente encantadora sobre ella, escribiendo esto en Hanoi supongo que no nos vamos a decepcionar durante los 300km que nos separan de China, y aun estando en el país me atrevo a decir que algún día vamos a volver, dejamos una parte de nuestro corazón aquí y estamos seguros que plantamos una pequeña semilla en el corazón de mucha gente del pais….

Con amor, y hasta pronto….

IMG_3691

Aleu and Takaten

Advertisements

กัมพูชา Cambodia

กัมพูชาเป็นประเทศที่เต็มไปด้วยนาข้าว แสงแดดร้อนแผดเผาไม่มีลมพัด ฝนตกเหมือนโดนต้มเพราะความร้อนที่อยู่ในดิน ดินเป็นดินโคลนหรือดินแดง เราไม่มีที่ร่มหลบแดดร้อนเพราะมีต้นไม้น้อยมาก ถ้าไม่มีวัดในประเทศนี้เราคงหาที่นอนยาก กัมพูชาเป็นประเทศที่เคยมีสงครามที่คนเสียชีวิตมากที่สุดในโลก เป็นสงครามเขมรฆ่าเขรมพวกเขาฆ่าทุกคนที่มีความรู้ความสามารถ ฆ่าคนที่ไม่ใช่คนเขรมแท้ ใช้ในทำงานหนักไม่สนใจชีวิตใคร ฝังระเบิดใต้ดินเป็นจำนวนมากเพื่อป้องกันการหลบหนีของชาวบ้านระเบิดของพวกเขาไม่รุนแรงถึงขั้นเสียเสียชีวิตแค่เสียแขน ขา สงครามนี้เพิ่งจบลงเมื่อ 37 ปี ที่ผ่านมา นั้นหมายความว่าทุกคนที่อายุมากกว่า 37 ปีเคยเจอสงคราม และต้อนนี้ยังคงหลงเหลือความเจ็บปวดจากสงครามให้ได้เห็นมีคนมากมายที่ยังมีชีวิตอยู่แต่ไม่มีใคร เห็นครอบครัวตัวเองโดนฆ่า โดนข่มขืนต่อหน้าต่อตา แค่พวกเขามีรอยยิ้มที่จริงใจ ใจดี ช่วยเหลือเรา
คนในประเทศนี้ไม่รักษาความสะอาด ไม่ทิ้งขยะในถังขยะ ทำงานหนัก ผิวดำกร้าน กินง่ายอยู่ง่าย ทั้งหมดนี้อาจเป็นเพราะพวกเขาขาดความรู้ขาดคนช่วยแนะนำวิธีที่จะทำให้ชีวิตดีขึ้น
ภาษาไทยและกัมพูชาดูคล้ายคลึงกันแต่เข้าใจกันยาก ภาษาพูดบางคำใช้คำเหมือนกัน

กัมพูชากับไทยมีความต่างกันมากทั้งเรื่องภูมิศาสตร์การใช้ชีวิตของชาวบ้าน ถือได้ว่าประเทศไทยเป็นประเทศที่อุดมสมบูรณ์กว่ามาก เราเป็นประเทศติดกันแค่ต่างกันมากในทุกๆเรื่อง

IMG_2988

คนคิดต่างเขาไม่มีรถกระบะคันใหญ่แค่สามารถทุกของได้มากกว่ารถกระบะบางคัน

วีซ่า
คนไทยสามารถเข้ากัมพูชาได้ฟรี 14 วันและสามารถต่อวีซ่าภายในประเทศได้ 1ครั้งมีเวลา30 วันถ้าต่อได้ด้วยตัวเอง 30 $ รอ 7 วัน ในบริเวณชายแดนเจ้าหน้าที่ต้องการเงินเขาบอกว่าเป็นค่าธรรมเนียมซึ่งก็คงไม่ไปไหนไกลจากกระเป๋าของพวกเขา
กรณีเราขอวีซ่าที่ชายแดน เขาก็จะมีค่าวีซ่าด่วนไม่ จ่ายคุณก็รอ รอก็ไม่นานเท่าไหร่หลอกค่ะเพราะเราเคยรอแล้วแต่ต้องคอยเดินไปถามเพราะเขาไม่เรียก

 

ค่าเงิน
กัมพูชามีสองสกุลเงินคือ เรียล ดอลล่า ทุกที่ทุกร้านรับเงินสองสกุลนี้เราค่อยข้างงงกับการใช่เงินสองสกุล 1 $ เท่ากับ 4,000 R ราคาข้าวทั่วไปจานละ 1$ หรืออาจต่ำกว่านั้นแล้วแต่ร้านขาย ประเทศนี้เป็นประเทศเดียวในการเดินทางที่ผ่านมาเราต้องซื้อน้ำดื่มเพราะคนกัมพูชาเองก็ซื้อน้ำดื่มเหมือนกันพวกเขาไม่มีน้ำสะอาดดื่ม บางก็ขุดบ่อแต่ก็ไม่ใช่น้ำใสสะอาด ต้องต้มก่อนถึงจะสามารถดื่มได้ น้ำดื่มแพ็กละ 3500 – 4000 R ประเทศนี้เป็นประเทศที่มีความเจริญมากกว่าประเทศลาวพวกเขายังมีของบางอย่างที่ผลิตในประเทศตัวเองและมีขายทั่วไปในประเทศแต่ก็ยังคงมีของใช่และอาหรอีกมากที่นำเข้าจากประเทศไทย เวียดนาม มาเลเซีย อื่นๆ ของจึงมีราคาสูงกว่าปกตินิดหน่อย

TAN&ALEU

 

Camboya (Sol y polvo o lluvia y barro)

 

Vida en Camboya

La vida aquí, es bajo sol, polvo, lluvia y barro, marcados por su clima y geografía no existe refugio donde esconderse, esto hace que sea una vida bastante dura.

IMG_2728

Aleu in route 68 Cambodia

Camboya el país que han habido mas muertos del mundo en su Guerra civil, hace solo 37 años, también hace que se respire, este ambiente, se puede observar en los ojos de cualquier persona con mas de esa edad, de haber vivido y sufrido como pocos saben en este mundo, pero ellos ya lo han pasado, convirtiéndolos en una gente con una apariencia feliz, que les gusta saludar, sonreír y aproximar se a lo desconocido.

IMG_3166

mujer cortando el hielo en Camboya (Aleu & Takaten)

Arrugados algunas personas mayores por sus sonrisas hacia nosotros, pero aun apreciando sus arrugas cicatrizadas de dolor, los hace ser únicos, diferentes a todos los otros países donde hemos estado…

 

Camboya como País

Es una llanura extensa de tierra brutal, que va hasta donde termina la vista, todo verde por el color del arroz, que se extiende por todo el país como monocultivo, inundada, con muy pocos arboles es un país muy caluroso, no hay sombras donde poder apartarse del sol, la tierra es pura arena, dura como una piedra cuando esta seca y pastoso barro cuando esta mojada, el país tiene el majestuoso Rio Mekong que lo cruza de arriba a abajo, también tiene un conjunto montañoso llamado Karmadon, pero allí no estuvimos, o sea que no puedo opinar.

IMG_3321

kid working in Cambodia rice fields

Todo a sido modificado por la mano del hombre, todo tiene un trazado o a sido cambiado, dicen que antes Camboya era un mar de arboles ahora casi están en peligro de extinción, se ve que vendieron sus maderas a los países vecinos a cambio de papeles mojados por tinta llamado dinero.

IMG_2681

Pescadores Camboyanos

Esto si en Siem Reap y los alrededores del famoso templo de Angkor es algo fantástico, pudiendo observar estos arboles centenarios y la fuerza de la naturaleza sobre una de  las mejores maravillas construidas por el hombre.

 

Gastos en Camboya

No tiene un gran abastecimiento de productos, la gran mayoría de cosas son importadas desde Vietnam o Tailandia esto hace que todo salga un poquito mas caro del normal, aquí y raramente se usan dos monedas Riel o el $ Americano o sea que todo tiene doble precio y los céntimos se vuelven Riels o sea que muchas veces es un poco confuso usar el dinero aquí.

En nuestro caso hemos gastado sobre 745$ que vendrían a ser 2.980.000 Riels esto incluyendo mi visa 30$ primera entrada, 60$ extensión de visa para un mes mas en el país para los 2 y 30$ mi segunda entrada en el país, estando un  total de 60 días, de los cuales si hemos estado en guest-house una vez en Siem Reap 2 noches 14$ mas en Phnom Penh

Unas 7 noches de guest-house repartidas durante estos días que nos han costado unos 56$ o sea que 60 días quitando estos gastos para lo básico hemos sobrevivido con 555$ que son unos 9.25$ por día los 2.

En Camboya es el único sitio donde hemos tenido que comprar agua casi a diario, ya que los grandes depósitos de agua por todas partes no están, solo te y en algunos sitios, todo el mundo bebe agua embotellada, lo mejor es el paquete entero de botellas pequeñas que sale a 3500 Riel o 1$, la comida aproximadamente lo mismo 4000 Riels o 1$ por plato,

IMG_2930

Cerdo y arroz, nuestra gasolina

el café una imitación de café de Vietnam sale por 1000Riels negro, fuerte y con hielo. Sopa instantánea 700 Riel.

Sobre las Visas se pueden adquirir en frontera visa turista son 30$ y business 35$

Sin excepción ahora si los policías corruptos intentan pedir 32$ “para el servicio express” o el “coste del sello” algunos incluso mucho mas.

Sin miedo a señalar el cartel, y pedir el recibo oficial si es que existe el ” service express”

Yo me negué a pagar, el tipo me tuvo esperando 30min, y el cansado de verme me devolvió el pasaporte sin problemas (esto en Bavet frontera con Vietnam)

En cuando a la extensión, podéis ir vosotros mismos a inmigración, esta justamente, delante del aeropuerto en la capital, cuesta 30$ y son 7 días laborales de espera, en Internet lo pintan muy difícil para que entregareis los pasaportes a los agentes locales as ellos se llevan una Buena comisión y vosotros perdéis mas dinero.

 

Gente en Camboya

Por lo general son gente tienen buenos corazones, que viven unas vidas muy simples y humildes y se ayudan de unos a otros para poder sobrevivir, eso si supongo a causa de la Guerra que hubo y tal como pude leer en un libro sobre ella decía que puso el país en estado de la edad de piedra

IMG_3188

helping at CPOC (Aleu, Takaten and Walt)

hace que sean un poco “irrespetuosos” prefiriendo llamarlo otra cultura en cuando al respeto por dormir, privacidad, educación o a la hora de hacer las necesidades básicas humanas.

La joya que tienen son los niños que son el cambio y evolución… agradecidos, simpáticos y con ganas de ayudar casi siempre, el famoso Hello!! Hacia el extranjero parece que sea obligatorio incluso puede llegar a agobiar, pero en realidad a sido un placer estar y compartir nuestra corta estancia aquí con ellos y en el orfanato en CPOC,

IMG_3290

CPOC family

a sido un antes y después para nuestras vidas, ayudando nos a comprender la realidad de muchas vidas en Asia ensuciadas por maltratos o alcohol hacia estas jóvenes joyas.

La gente mayor también tienen un carisma especial, que me gustaría poder absorber pero que esta la barrera del idioma entre ellos y nosotros…

 

Templos en Camboya

Como no nombrar el templo de Angkor,

IMG_2761 (2)

Takaten y Aleu en el templo de Angkor / Angkor Wat

considerado la octava maravilla del mundo, con miles de detalles, transportando te en otra era, en otro mundo, esculpido y reflejado el poder de aquellos que como dioses se levantaban para vivir una vida servida por esclavos, soldados y mujeres bajo su control poniendo el mundo bajo sus pies,

IMG_2832

Las puertas del templo de Bayon con Takaten

como en las pirámides los faraones aquí ellos también fueron los dioses y señores de estas tierras hace 1900 años atrás, en cuando a nuestros templos,

IMG_2970

Young monks in Cambodia temples ( Aleu and Takaten)

están por todo el país se pueden encontrar en todos los pequeños pueblos aquí no hemos tenido que acampar por hay ni una sola noche siempre hemos sido bienvenidos, eso si la suciedad, falta de higiene y costumbres hacen que tanto templos como todas las partes del país estén llenas de basura tiradas, allí donde ya no se necesitan, y contaminando las aguas, sitos y poca naturaleza restante.

 

Carretera y conducción

Las carreteras por lo general y sorprendente mente tienen un buen estado, esta claro son rectas sin ninguna montaña cruzando campos y campos de arroz, el asfalto le pondríamos un 7 sobre 10 o sea que no nos podemos quejar al respeto, en algunas partes hay tramos en construcción llenos de polvo, pero esto pasa en todos los sitios del mundo.

IMG_3153

En algun sitio en Cambodia… (Takaten y Aleu)

En cuando a la conducción… es agresiva, a gran velocidad no usan el freno usan el claxon para decir apártate que vengo, todo es posible, muchos van sin matricula, con vehículos echos por ellos mismos, carros tirados por búfalos o motos con largos carros transportando todo lo imaginable, se mezclan en una carretera con, bicis, autos y furgonetas con mas de 23 personas dentro, tocando el claxon, para pasar, para poder llegar antes, la verdad a veces alteraría hasta el mismísimo Dalai Lama, y Phnom Penh

IMG_3123

Aleu and Takaten en la ciudad de Phnom Penh

es la cumbre de esta locura, eso si algunas carreteras secundarias se convierten en caminos de tierra roja, solo algunas motos y bicis sonriendo y a la velocidad correcta.

 

Comida y Servicios

La comida es bastan simple y monótona, se trata de arroz con cerdo hecho al fuego, o sopa de fideos tan uno como el otro sale desde 3000 hasta 4000Riels o 1$, el café es un acto social en Camboya habiendo sitios donde tomar lo por todo el país y también unas pequeñas almejas que venden con chilli, hay gente llevándolas con bandejas en sus cabezas, en carros, carritos o motos.

IMG_2958

fried bananna Cambodia

 

Servicios tal vez la mejor opción en los templos para necesidades o duchas, en algunas pero pocas gasolineras hay servicios, y luego y tal vez la mejor opción es preguntar en algún restaurante o pequeña tienda.

 

Nuestra experiencia en Camboya

Bueno, lo mejor es todo lo que hemos vivido, aprendido, relacionado y descubierto en CPOC

IMG_3201

Takaten at CPOC

durante el mes que estuvimos alli, permitiéndonos conocer a estos niños magníficos y estos voluntarios con grandes corazones y habilidades viniendo de todas partes del mundo, siendo una vivencia especial que nos va unir para el resto de nuestras vidas,

IMG_3265

Aleu at CPOC

el sr. Kim tambien a sido un gran ejemplo de superación personal y por hacer el bien.

Y en cuando a lo demás los monjes por lo general nos han tratado bien, el país también, la policía de inmigración en capital muy educados en fronteras no.

Angkor Wat se tiene que visitar una vez en la vida,

aunque eso si como todo sitio famoso en el mundo hay mucha, mucha gente, en cuando a sensación de aventura lo ganaría la parte de la conducción y cuidado lo demás se podría considerar incluso un poco aburrido a causa de su geografía, de todas formas Camboya a sido un antes y después en nuestras vidas, y nos despedimos de ella con amor y grandes recuerdos y un hasta luego…

ลาว ( Laos )

จากการเดินทางของเราใช่เวลา 25 วัน ค่าใช้จ่ายทั้งหมด 1,698,752 กีบ เงินไทย 7,540 บาท (เราประหยัดมาในลาว) จากเวียงจันทน์ไปหลาวพระบางเราประทับใจมาก เป็นการปั่นขึ้นเขาที่สบายๆเรื่อยๆไม่หนักมากสำหรับเรา ถนนเขาดีมาก มีวิวธรรมชาติสวยงามให้เราตื่นเต้นตาโตกันเลยทีเดียว การใช่ชีวิตของชาวบ้านเป็นสิ่งที่เราทึ่งมาก พวกเขาเดินจากบ้านไปทำงานต้องข้ามเขา 4-5 ลูก ทุกวันพวกเขาเก็บทุกอย่างที่สามารถใช้ กิน หรือขายได้ เราเห็นได้อย่างชัดเจนในความต้องการ ต้องการทุกอย่างพวกเขาเห็นเราก็ให้เด็กๆมาสวัสดีแล้วขอเงินเป็นแบบนี้เกือบทุกหมู่บ้านในภาคเหนือคนส่วนมากก็บอกเราว่าพวกเขาลำบากมาก จนมาก แต่ในสายตาของเราไม่ใช่เพราะเรามองเห็นความเป็นอยู่ของพวกเขาได้อย่างชัดเจนพวกเขามีบ้านแข็งแรง หลังคาดี มีข้าว มีสัตว์เลี้ยง มีร้านขายของ มีชีวิตดีกว่าคนพม่าที่เราเคยเจอมาก แต่พวกเขามีชีวิตอยู่กับอดีตและความฝันพวกเขาเคยชินกับความช้วยเหลือที่ต่างชาติมอบให้ตอนนี้ก็เลยขอไม่หยุด ความฝันคือการมีชีวิตดีขึ้นมีบ้านใหญ่กว่าเดิมมีรถดีๆ มีกับข้าวเยอะกว่า มีเสื้อผ้าสวยๆใส่ ความฝันพวกนี้ทำให้พวกเขามองตัวเองแย่ เห็นในทีวีก็คิดไปว่าเราอยากมีเหมือนเขา ซึ่งเป็นเรื่องปกติของคน เราว่าเขาไม่ได้เพราะพวกเขาก็มีความอยาก อยู่ในโลกแคบเดินไปเดินมาอยู่บนเขา แต่คนทั่วไปส่วนใหญ่แล้วพวกเขาเคยรับแล้วก็รู้จักให้ด้วยแต่คนลาวที่เราเจอระหว่างทางจนมากจริงๆ จนน้ำใจ พวกเขาไม่ให้เราแม้กระทั่งที่หลบฝน ใช่เป็นสิทธิของพวกเขาแต่เมื่อนึกถึง 2 ประเทศที่เราผ่านมานั้นมันโหดร้ายเหลือเกิน ระหว่างการเดินทางไปหลวงพระบางเราต้องหาที่นอนในภูเขา อาบน้ำข้างถนนที่ไหลมาจากยอดเขา กินข้าวเหนียวกับหมู่แดดคนละ 2 ชิ้นเล็กๆทุกวัน โชคดีที่ซื้อน้ำพริกติดไปจากประเทศไทย เราสองคนเสียใจมากกับคนในประเทศนี้ แต่อย่างไรก็ต้องขอบคุณพวกเขาที่สอนเราให้กล้าและเข้มแข็งขึ้นมาก ร้านค้าเกือบทุกที่หลอกเราเรื่องราคาของ ทางภาคใต้ของลาวเหมือนกับประเทศไทยเลยค่ะ บางหมู่บ้านที่อยู่ติดกับแม่น้ำโขงใช้จ่ายเงินไทยซื้อของเป็นเงินไทยจะได้ราคาถูกกว่าในแถบนี้ พวกเขาขับเรือข้ามไปข้ามมาระหว่าง 2 ประเทศบ้างซื้อของเข้ามาขายในลาว บ้างก็คนไทยมาใช้ชีวิตอยู่ในลาว พวกเขาหาปลาในแม่น้ำโขง ปลาเลยมีราคาไม่สูงมาก ทางภาคใต้มีหมู่บ้านติดๆกันหาของกินได้ง่ายกว่าภาคเหนือมาก (เรื่องจริงจากสิ่งที่จอไม่ได้มีเจตนาอื่นใด)

ที่นอนให้ภาคเหนือหายากมาเพราะมีแต่เขากับหน้าผา

ที่นอนให้ภาคเหนือหายากมาเพราะมีแต่เขากับหน้าผา

อาบน้ำข้างถนนน้ำเย็นมากๆไหลมาจากเขาจริงๆ

อาบน้ำข้างถนนน้ำเย็นมากๆไหลมาจากเขาจริงๆ

อาหรของเรา

อาหรของเรา 55555

ความต่าง ลาว-ไทย

ในสายตาของเราลาวกับไทยเป็นเหมือนฝาแฝดกัน เพราะคนส่วนมากชอบพูดว่าเราเป็นบ้านพี่เมืองน้องกัน แต่ไม่มีใครยอมเป็นน้องเราจึงมีความคิดแบบนี้จากสิ่งที่เห็น เกือบทุกอย่างเหมือนกัน สิ่งที่ต่างกันเราเห็นได้ชันคือ ธรรมชาติของลาวยังคงสวยงามและยังไม่ถูกทำลาย ประเทศไทยตามชนบทมีความเจริญกว่าลาว ส่วนตัวเมืองเหมือนกับบ้านเรามาก พวกเขายังดูทีวีช่องของไทย ภาษาของเราไม่ต่างกันมากคนที่เปิดใจกว้างๆก็จะสามารถเข้าใจกันได้ไม่อยากเลย พวกเขายังดูทีวีช่องไทย พวกเขารั้ความเคลื่อนไหวทุกอย่างในประเทศเรา พวกเขาชอบว่าคนไทย ของในประเทศลาวแพง 2 เท่าของไทย เพราะทุกอย่างนำเข้าจากไทย เช่น น้ำตาล นมค้น ชา น้ำปลา กะปิ มาม่า ขนม เป็นต้น เรื่องอาหารการกินของพวกเขาเหมือนกันกับภาคอีสานของไทยเรา นอกจากในตัวเมืองแล้วเราไม่เจอตำรวจอีกเลยแต่พวกเขามีตำรวจบ้านคนลาวเรียกว่า ปภส พวกเขาจะทำงานอยู่ที่ศาลากลางบ้านเราสามารถพักที่ศาลากลางบ้านได้ คนไทยใจดีและมีน้ำใจกว่าคนลาวมาก แต่วัดในประเทศลาวส่วนมากพระใจดีกับเราช่วยเหลือให้ที่พักแกเรา เด็กผู้ชายส่วนใจยังคงบวชเรียนใช่ชีวิตในวัด เล็กทั่วไปก็ไปโรงเรียน ในภาคเหนือเล็กอายุประมาณ 3-4 ปีก็ต้องไปทำงานช้วยพ่อแม่ ต้องไปเก็บไม้ ผลไม้ในป่า หรือต้องดูแลน้องๆ แบกน้องเดินขึ้นเขา เห็นแล้วก็สงสาร ไม่มีใครอยากมีชีวิตแบบนี้แน่นอนค่ะ ภาพที่เราเห็นเป็นภาพที่ทำให้เราคิดได้ว่า พวกเขาเกิดมาและอยู่ในสังคมแบบนี้จนตายไม่แปลกที่จะมีความคิดและการกระทำที่เหมือนกับพ่อแม่ของพวกเขา ทำงานหนัก มีลูกมากๆจะได้ช่วยทำงาน มีนักท่องเที่ยวผ่านมาต้องขอเงิน ไม่ช่วยคนที่ไม่ให้อะไรคุณ เขาไม่รู้ว่าอะไรเป็นสิ่งที่ควรทำ อะไรถูกต้อง อะไรดีไม่ดีถูกสอนมาแบบนี้ก็เป็นแบบนี้ตลอดไป ช่างน่าสงสารเหลือเกินอะไรจะช่วยพวกเขาได้ให้หลุดพ้นจากวงเวียนความคิดแบบนี้ อยากในพวกเขาได้มีโอกาสมองเห็นโลกมากขึ้น ฟังความคิดของคนอื่นที่ใช่ชีวิตหรืออยู่ในตสังคมต่างกับเขา เด็กๆในเมืองกำลังอยู่ในช่วงเริ่มมองจอ พวกเขาส่วนมากใช้จักรยานเป็นยานพาหนะ

ประชากรส่วนมากในคนนับถือศาสนาพุทธ แต่ยังคงมีโบณ ศาสนาคริสต์บางหมู่บ้าน วัฒนธรรมเหมือนกันกับประเทศไทย

ทุกวันพระก็จะมีชาวบ้านทุกเพศทุกวัยมาทำบุณที่วัด หลังจากนั้นก็กินเบียร์เมากันเกือบทุกร้านค้าที่เราผ่านมีคนนั่งกินเหล้า เบียร์กันในวันพระ เราจึงต้องระวังตัวเป็นพิเศษในวันพระ

ทุกวันพระก็จะมีชาวบ้านทุกเพศทุกวัยมาทำบุณที่วัด หลังจากนั้นก็กินเบียร์เมากันเกือบทุกร้านค้าที่เราผ่านมีคนนั่งกินเหล้า เบียร์กันในวันพระ เราจึงต้องระวังตัวเป็นพิเศษในวันพระ

ค่าเงิน

ค่าเงินของลาวต่ำมากเวลาใช้จ่ายทีต้องนับกันดีๆนะค่ะ เพราะแบงคืของเขาน้อยที่สุด 500 กีบค่ะ เราเคยใช้สูงสุดเป็นใบ 100,000 กีบค่ะ ราคาข้าวเหนียว 1 กิโลประมาณ 10000-15000 กีบ เงินไทยก็ประมาณ 50-75 บาท ไปลาวลาบก็แพงนะค่ะแพงกว่าบ้านเราด้วย เราเคยเจอลาบ+ข้าวเหนียว 1 กระติบเล็กๆ 30000 กีบ ประมาณ ร้อยกว่าบาทค่ะ ตามร้านขายของก็แล้วแต่ร้านค่ะประเทศของเขาไม่มีการควบคุมจากรัฐบาล เป็นการค้าขายเสรี ราคาของจึงขึ้นอยู่กับผู้ซื้อและผู้ขาย ลาวเป็นระบบปกครองแบบสังคมนิยม (คอมมิวนิสต์)

100000 กีบลาว

100000 กีบลาว

ภาพสะท้อนการอยู่ร่วมกันระหว่างประชาชนและทหาร

ภาพสะท้อนการอยู่ร่วมกันระหว่างประชาชนและทหาร

กว่าจะถึงยอดเขาเราก็ต้องเหนื่อยกับการเดินขึ้นเขา แต่เมือไปถึงแล้วส่วนใหญ่ก็จะมีความสวยงาม รอยยิ้ม และความสุขรออยู่เสมอและเมื่อหันกลับมามองทางที่เดินมาอีกครั้งก็จะพบทางที่สวยงามเต็มไปด้วยความทรงจำและเมื่อเดินต่อไปคุณอาจไม่เจอทางที่ลำบากกว่าทางที่เคยผ่าน

มองเส้นทางที่เราเคยผ่านมา เราทำได้ :)

มองเส้นทางที่เราเคยผ่านมา เราทำได้ 🙂

มา Tan & Aleu

Laos (un país de corazones pobres…)

Vida en Laos

En el norte de Laos nos llevamos el mas profundo desengaño de este país, al hacernos sentir solos aun estando rodeados de gente, una gente que si trabajan, en unas tierras inclinadas, llevan una vida dura cocinando con madera que recolectan por la carretera al igual que todo lo que sea comestible, se pueda usar o vender,  un día vimos como cayeron vasos de plástico de un camión en marcha, y medio poblado salio a la carretera luchando por estos vasos inclusos coches de alta gama frenaba

IMG_2252

Laotianos trabajando con barro

n para coger su parte, y con esta mirada de felicidad enseñaban lo que habían podido robar de aquel camión, esto nos demostró que tipo de gente teníamos delante y con los pelos de punta pensando “ y si nos pasara algo aquí a nosotros” no queremos ni imaginar, nos encontrarían solo dos cuerpos desnudos…  Teniendo y pensando no tener lo que tienen, como una persona o niño que tiene una casa, electricidad, sus padres una moto o dos una bici, agua y comida, puede salir a pedir a dos desgraciados con bici? (solo por ser diferentes) esto es Laos, y así es la gran mayoría de la gente del norte del país, en cuanto al sur, bueno no se tiene esta sensación de acoso de la mano que no para ni deja de pedir se les nota que tienen una vida mas fácil que las gentes del norte, supongo que gracias a la geografía del país, carreteras y el rio Mekong haciendo de puente frontera con Tailandia todo lo largo del País, se observa que viven mas relajados por atreviéndome a decir que por los contrastes que se ven son una gente con una cultura o mentalidad que no esta a la altura del 2015, pero si que lo tienen con materiales, por ejemplo solo esta la carretera numero 13 y unas pocas mas asfaltadas en todo el país, pero se pueden observar coches de alta gama por todas parte, honestamente los mejores vehículos que he visto en mi vida han sido aquí o sea contando mas o menos un 60% de los autos deben costar mas de 25,000 euros, vamos incomprensible, único Laos.

Laos como país

IMG_1799

vistas de la carretera antes de Luang Prabang

IMG_2135

puesta de sol sobre el rio Mekong

Se puede diferenciar entre el Laos del Norte y el Laos del Sur, como casi todo en este país, lo podríamos dividir en estos dos sectores, empezando por arriba al igual que nuestro viaje, tengo que decir que son unas tierras duras, unas tierras donde los tendones de las piernas de toda la población deben de ser mas largos que el resto de los mortales, a causa de las inclinaciones de sus campos y montañas, esta gente vive en un regalo para la vista, constante que si realmente pudieran comparar lo con otras partes del mundo se sentirían orgullosos de tener mar en un país sin costa, pero tienen este mar de montañas verdes, es algo fascinante único especial y que recomiendo visitar… En cuando al sur, la verdad es que no es un país de gran belleza en especial, pero eso si tanto al norte como al sur tienen una gran fuente de recursos naturales, ensuciados por la mano del hombre y presente, en todas las carreteras, lagos, ríos, fuentes y rincones del país, hay suciedad bolsas, envoltorios y plásticos que hacen que sus aguas no sean limpias, que no sea verde o que cuando intentes disfrutar de los pequeños detalles de este maravilloso país veas la suciedad por todos los lados, triste pero es lo que hay, en cuando el sur lo mas imponente único y especial es el gran rio Mekong, que da vida a ese país, con sus aguas, su potencia, sus aguas mezcladas con tierras de media Asia que cruzan a gran velocidad con total silencio, es algo que llevo tatuado en las retinas de mis ojos, el Mekong…

Gastos en Laos

La verdad y sorprendente mente Laos es un país caro, con una desproporción total de las cosas, precios inflados y mal abastecimiento, no tienen recursos pero lo venden todo caro, en nuestro caso nos a tocado poner la pilas y mirar hasta el ultimo detalle, y sufrir para poder vivir con lo mínimo, después de 27 días en el país, tenemos el récord de haber gastado solo 1,697,625.Kips que viene a ser  228$ los dos, comiendo mal y sin poner un solo pie en hotel o guesthouse.

IMG_1522

moto de venta ambulante en Laos

Lo mas básico y diario es el arroz pegajoso que vale 1kg = 10,000Kips hasta (sobre todo al sur) 15-17,000Kips, es una lucha el regateo de precios, lo intentan vender todo mas caro a todas partes,tengan cuidado y desconfíen, el cerdo seco, es otro de nuestra comida diaria esto vale 5,000kips, una Pe-psi grande vale 8,000kips es una buena manera de luchar contra el calor, un huevo vale 1000kips y las sopas secas salen a 2,000kips eso es lo básico y a sido nuestra comida la gran mayoría del tiempo en Laos, suerte del arroz.. sobre el agua no se el precio, pero siempre que hemos comprado un poquito, hemos pedido agua con los botes en la mano y con caras largas nos la han dado, otros sitios son templos, policías y en casos de apuro pedir directamente a la gente.

La visa de Laos son 30$ por un mes, fácil, aeropuertos y por tierra casi a todas las entradas, por frontera, fácil 😉 extensiones tengo entendido solo en la capital.

IMG_1595

la realidad de una sociedad desequilibrada Laos 2015

Gente en Laos

La gente de Laos, tratando de cruzar este país con mas que un cuerpo y unas bicis, sin dinero fácil de turista, se convierten en gente de corazón negro oscuro pintado de rosa por fuera con un teatro que enamora el “Sabai dee!!!” Que lo puedes escuchar miles de veces todo el país te saluda, los niños corren a saludar “Sabai dee!!!” Pero claro con la bici llega la decepción de que el hombre blanco no a sacado un par de millones para darte, ya que solo tienes esta casa, moto, bicis, 6 cabras y un par de vacas… y claro esto rompe la armonía de este bonito país (uno de los otros motivos es la comprensión, y en nuestro caso tanto Takaten, mi mujer como yo entendemos el idioma de Laos al 90%, y me atrevo a decir que lo hablamos) y claro, esto ha influido mucho al interpretar todo lo ocurrido, porque nos permite escuchar a la madre que le dice al niño corre saluda al “farang” que te va dar dinero, o que te insulten al no dar nada… y claro poco a poco te desengañas, eso si los monjes son unas grandes personas en el país y nos han tratado muy bien…con respeto y que recuerde unas 3 personas mas nos han ayudado como por ejemplo el chaval que nos acompaño un tramo de calles en la capital hasta encontrar la salida de la misma, para ellos y los monjes, muchas gracias, todos los demás a sido contacto por dinero o estos mil millones de saludos de interés…

IMG_2428

más de 90, con una piel que habla por si sola

Rumores en Laos

IMG_1755

hacia Luang Prabang, gente de Laos en busca de maderas…

No hay rumores en Laos, pero sobre Viang Veng y Luang Prabang tengo que decir, que el bonito es el camino no la ciudad, el primer caso es un sitio sobre explotado para el turismo con querido por “backpackers” mal vestidos y todo lo que hay es extremadamente caro, Luang Prabang es una ciudad con clase y cultura en ella, rodeada por nuestro Mekong, y con templos bonitos, pero no se hasta que punto os gustan los templos, lo pilláis, no?

Templos en Laos

Han sido nuestro hogIMG_1844ar en este país, sobre todo en el sur, el 95% nos han aceptado sin preguntas, eso si no ofrecen mucho mas que el si, no hay almuerzo, ni otros mimos por lo general, aunque mas de una ocasión hemos comido con ellos, pero donde dormir normalmente ofrecen un techo, o un buen rincón, vais a poder disfrutar de sus tambores a las 7 de la tarde, a las 3:30am es lo mas divertido luego a las 6am cuando los monjes salen “vin ta va” y a las 7am hora de comer, por todo lo demás bien muy bien, el norte tiene muchos menos templos o sea que hay que acampar la gran mayoría de días y todo son pendientes o sea que se convierte en una tarea difícil amigos empezar a buscar donde dormir sobre las 3pm ya que hay pocas ocasiones para gente de hotel sin problemas hay “guest-house” por todo el país 😉 (precios ni idea, supongo que caro, como todo en Laos)

Carretera y conducción en Laos

IMG_2349

3 días de aventura, la realidad de una poblacion

La verdad que si siguen la carretera numero 13 para el norte o el sur, no hay ningún problema, nosotros solo hemos tenido un solo pinchazo en todo estos días no hay muchos hoyos, y esta bien sin quejas mucho mejor que la principal de Myanmar, en cuando salgan de la 13, todo son aventuritas y no hay nada seguro supongo que si no son épocas de lluvias sin miedos, nosotros hemos estado mas de unos días pedaleando sobre barro y no hace gracia. En cuanto la conducción cuidado con lo autobuses no tienen respeto, y en algunas partes del sur se corre un poquito todo lo demás, tengo que decir que se conduce bien, despacio y por lo general respetando al otro incluso siendo una bici, eso si un ojo siempre en el retrovisor ya que son de reacción lenta hemos estado presente a la muerte de 3 perros delante nuestro durante el viaje y no es divertido. Lo más positivo es que los vecinos hacen una fiesta con el animal.

Comida y servicios en Laos 

IMG_1681

con esto se vive amigos

La verdad que a causa de los precios mas la falta de recursos en el país no hemos podido disfrutar de una gran gastronomía en Laos eso si el arroz pegajoso, esta de muerte, pero es todo bastante soso por lo que se come en general ya que el dinero no lo permite, los demás platos que hemos comido en los templos por ejemplo son una variedad de picadas con muchas verduritas y poco corte y con picante pero no mucho, muy parecido a la comida original Tai que un Tailandés consume en su día a día, Laos tiene unos exquisitos dulces que se pueden encontrar en los mercados o en motos que venden comida por la carretera, muy baratos y exquisitos.

En cuanto a servicios, no hay muchos baños, en las gasolineras si, gratis, luego vais a poder observar baños de pago por todo el país cobran 2,000kips nosotros nuca los hemos usado, los matorrales te ofrecen lo mismo y gratis.

 Nuestra experiencia en Laos

11915105_918209311584364_7294722314581790593_n

aquí con nuestro nuevo amigo Kangseop de Korea

La verdad a sido una experiencia mágica al igual que dura, de estar rodeados  de una realidad un poco especial, de sentir nos solos aun estando con gente, pero hemos aprendido a respetar a poner nos en la piel del otro y pensar que piensa para poder hacer eso, y honestamente y en cierto modo los entendemos, el país las montañas del norte en si son un lugar mágico, único, de belleza de ensueño que deberíamos todos visitar y poder tener la sensación de navegar por este mar de montañas verdes poder saborear sus mil tonos de este mismo color, luego el subir estas montañas una por una nos hace sentir nos mas seguros, nos hemos superado para llegar, esa tierra que se a unido a nuestras ruedas, nuestras bicis, y vidas y que encima de ella hemos luchado, pues para la gente de Laos ese barro es su realidad, su desafió diario, y bueno el rio Mekong que nos a quitado el aliento en mas de una vez, por su potencia, por su fuerza, por su lado oscuro como este país como sus gentes, adiós Laos….

Myanmar (Birmania)

Myanmar 
Vida en Myanmar
La vida en Myanmar es una lucha diaria, que la gran mayoría de sus gentes se enfrenta a ella cada día, ellos luchan para levantar un país que a estado parado, y se enfrenta ahora en el 2015 a un contra reloj, que provoca que todas las generaciones pero en especial las nuevas generaciones sufran, sufran una vez mas por un mejor mañana…

Es curioso como en Europa en mi caso España un chaval de 25 años como yo sea un ni-ni (ni estudia ni trabaja), y encima se queja de lo mala y dura que es la vida. En cambio en Myanmar ves niños levantando piedras, pastando el asfalto a mano, para construir carreteras, para tener una vida un poquito mejor y tal vez pensando de que un día sus hijos no tendrán que levantar mas piedras, eso hace que el Birmano sea una persona dura, trabajadora, y fuerte tanto hombres como mujeres. Con un país de un fuerza humana nunca antes vista por mis ojos, pero honestamente con pocos recursos, eso mas viniendo de Europa nos hace parecer que sea un país pobre, pero pobre de nosotros! Cuanto nos hace falta aprender de ellos.

Pastando el asfalto, a mano

Pastando el asfalto, a mano

Myanmar como País 

El país es como si fuera todo pintado, con un color mas vivo de lo normal, como si el contraste de nuestros ojos fuese modificado solo al cruzar la frontera, nosotros hemos visitado el sur, el sur es como si fuese una selva de vida, de agua, de arboles, plantas, tierra, humedad, piedras, cualquier semilla del mundo te diría que esto es el paraíso, el aire es puro, es fresco, es reciente filtrado por estos arboles espectaculares que hay, en si gracias a la falta de evolución de la sociedad consumista, también no ha evolucionado la contaminación ni la basura, o sea es un país virgen, donde no esta todo etiquetado, plastificado y embolsado. Eso sí, poco a poco se ve algún que otro envoltorio o lata en el arcén, supongo que al nunca haberlo tenido y no tener donde tirarlo, hace que algunos individuos empiecen a ensuciar ese tesoro que tienen, con el “pensamiento de por una sola lata”…

Myawaddy - Mae Sot  Frontera entre Myanmar y Tailandia

Myawaddy – Mae Sot
Frontera entre Myanmar y Tailandia

El sur de Myanmar, salvaje como la vida misma...

El sur de Myanmar, salvaje como la vida misma…

Gastos en Myanmar
En cuanto a precios la verdad son fantásticos, nosotros hemos estado 9 días, comiendo como campeones, bebiendo algún que otro refresco con parada obligatoria en los mercados y hemos gastado 91,800 Kyats eso son unos = 81$ entre los 2, eso si, no hemos puesto un pie en un hotel, también hemos comprado 2 tonterías como unos elásticos para la bici, mas una lona para debajo de la tienda, todo eso ya incluido aquí.
Por ejemplo la comida local, es 700 Kyats a 1500 Kyats, no hay otra mas de eso es caro, menos no estas comiendo bien. Consiste en un plato de arroz, mas lo que escojas de complemento, solo una cosa, y ellos ya te sirven, sopas, salsas, verduras y además todo ya incluido. El agua envasada son 400 Kyats, pero nosotros no bebemos de esa sino que la puedes conseguir en casi todas las puertas de todas las casas, del país, templos, restaurantes, o nuestros amiguetes los policías.
Mercado, en Myanmar

Mercado, en Myanmar

Gente en Myanmar
Bueno, aquí podría escribir un libro, son en general una gente maravillosa, que se esmeran hasta el mínimo detalle por cuidar te, ofreciendo todo aunque no lo tengan, para hacerte sentir bien, la verdad que eso nos a impresionado muchísimo. Pensando como he tenido antes la nevera en casa, y esa persona que no tiene nada, no tiene electricidad, hielo, o ni siquiera sal o azúcar para comer y te invita o prepara un manjar. Esto te hace pensar, y reflexionar, y decir que mal esta el mundo unos con tanto y los otros con tan poco, por que? coño! hay gente que pasa hambre hoy en día con la de comida que se tira en otros países, bueno la verdad yo me concentre en pensar una solución de haber como, sin intermediarios y es muy difícil, no se algunas ideas??
Hay gente que tiene una mirada de agresividad, como si saliera de la sala de castigo de una cárcel, la verdad que impacta bastante, pero sin saber con certeza yo pienso que es a causa del pasado vivido en este país, gobernado por soldados, y que respetablemente habrá Birmanos que les gusten sus soldados yo pienso que cualquier cosa gobernada con un hombre que tiene un hierro con pólvora ya esta desequilibrada, por el mero echo que ese hombre olvida que mea y que su mierda huele como todos los demás,no me gustaría saber que es lo que siente un hombre que tiene un ejercito, vamos le debe doler el cuello de estar contra el techo del cielo”
Y eso debe ser la causa de esa mirada de des confianza, de agresividad, de haber sufrido mas de lo que cualquier persona se merece sufrir…
Luego están los Kaen ” Kaliang” que hemos tenido el placer de conocer los muy de cerca, llevan luchando 59 años contra el ejercito por su independizaron hoy en día 1/8/2015 aun se estaban pegando tiros al nosotros pasar por la carretera nueva en Myawaddy, pero simplemente bajo mi punto de vista, son gente que no puede usar la palabra mis derechos, y usa mis huevos, ( un besazo para todos lo Kaliang)
Niños (Kaliang) en Myanmar

Niños (Kaliang) en Myanmar

Rumores en Myanmar
Hay esos rumores de Internet de que la policía causa muchos problemas, para acampar, y quieren controlar nos, bueno la verdad es que si a casi cada control te hacen parar, te preguntan de donde vienes y donde vas, te miran la visa, se lo apuntan y preguntan: donde vas a dormir esta noche? bueno la respuesta es en un hotel, en la capital o pequeña ciudad mas próxima, en caso de que no digas eso, o si dices el nombre de un pueblo pequeño, donde no hay hoteles entonces, no se como debe ser el lio…
El truco es usar la lógica, pensar que ciudad puedes decir que vas, y que sea posible llegar con una bici, claro en nuestro caso, y la verdad a sido relativa mente muy fácil encontrar donde dormir, cada día, templos, casas de la gente o acampar en lugares tranquilos y salvajes.
Mujer Birmana con mango en la cabeza

Mujer Birmana con mango en la cabeza

Templos en Myanmar
Sobre los templos, bueno hay dos versiones a un 75% – 25% lo normal y general es ser aceptados, pero eso si hay un toque de des confianza, mas agudo que por ejemplo en los tiempos en Tailandia, casi todo los días incluso los monjes nos han pedido ver los pasaportes y visados, algo un poco raro, pero una vez te confirman, aquello pasa a ser un hotel, con comida, agua, pastelitos, y sonrisas incluidas. La verdad a sido un templo 5 estrellas casi cada día en Myanmar, muchas gracias a esos monjes por tratar nos tan, tan bien y al budismo por tener esta mente abierta.
El otro 25% a sido un monje desinteresado o acojonado, que con mala cara, nos han indicado la puerta o dado escusas baratas, ahora están en su derecho, o sea que no se puede criticar, aunque a veces deseareis que le cayera la estatua del buda de arriba a bajo en la cabeza, pero piensa, bueno mañana sera otro día o otro templo.
Templo, sobre la piedra Myanmar 2015

Templo, sobre la piedra Myanmar 2015

Carretera y Conducción en Myanmar 
Las carreteras dejan, mucho pero mucho que desear, muchas veces maldecidas por la parte de nuestro culo, que se sienta encima de es sillín duro, y que bache tras bache se clava allí donde mas duele, y día tras día se hace acumulativo, son estrechas, no hay arcenes, no hay señales de  trafico en ingles, por lo menos la gran mayoría de lo que nosotros rodamos Dawei hasta Myawaddy, el asfalto, no es muy viejo, pero los laterales, están echos polvo, y tienes que andar con cuidado, otra cosa son las subidas y bajadas sin cesar a la gran parte de lo que nosotros vimos, eso quema las piernas, por dentro, en cuanto al trafico no es mucho ya que no todo el mundo tiene vehículo como por ejemplo en Tailandia, eso si se quitan ellos mismos los retrovisores de las motos, y todo el mundo se toca el claxon, en adelantar, en las curvas, para saludar, para pasar, parar o girar…
Supongo que esto debe venir de la India, no se, es un “¡Atención!” que te paso, pero aunque las infraestructuras no sean las mejores, realmente no conducen mal, o muy mal, o sea bien, no se yo llevo 6 años en Tailandia y tengo que decir el tailandés conduce mucho peor, debe también ser por la prisa y el tiempo que pierden en no poder ir a hacer mas papeles mojados con tinta, en cambio en Myanmar las cosas pueden esperar un poquito más…
un tramo de carretera, en Myanmar, con los pollos incluidos ;)

un tramo de carretera, en Myanmar, con los pollos incluidos 😉

Comida y servicios en Myanmar
La comida es algo, absolutamente fascinante en este país, es una mezcla fantástica de sabores, servidos en platos, con estas cucharillas, con tanta delicadeza encima de la mesa, esa sopa humeante con brotes de la caña de bambú, vamos es de lo mas  sorprendente, el arroz es delicioso y puedes ponerte tanto como quieras, es curioso por que no tienes la sensación de lleno, nosotros comíamos hasta 3 platos de arroz, su curry, es exquisito, hay que arriesgar y probar todo, eso si, todo lleva mucho aceite. Muy parecida a la comida de la India, eso es para con una pequeña porción de cerdo, curry y su aceite bien mezclado con el arroz le da a todo un sabor, y tal como dijo Takaten en una ocasión, no es comida de capricho si no que en Myanmar se come para llenar las tripas, pero honestamente muy bueno, diferente único, como el país en si.
Comiendo en Dawei

Comiendo en Dawei

Nuestra experiencia en Myanmar 

Bueno el primer día fue, espectacular la entrada de Ban Phu Nam Ron desde Tailandia hasta Myanmar ya puedes hacerte una idea de lo que te espera por delante, la carretera hasta Dawei es de tierra, en nuestro caso era barro, que eso nos hubiera costado varios días cruzar lo, atención, y llevar comida y de todo si entráis por hay, la verdad, es una carretera en muy, muy malas condiciones. Nuestra suerte fue que nos subimos al camión, que luego nos pidió dinero y abandono en el medio de la oscuridad sin saber donde estábamos, lloviendo, y sin saber nada del país, terminamos debajo de un puente, pero desde la mañana siguiente, y poco a poco, todo nos volvió a sonreír, apareció el asfalto, el primer Mingalabar!! (hola), la primera sonrisa, la comida caliente, y la magia de este país, que nos a enamorado hasta el día que paremos de respirar, esa gente de Myanmar que son una gente 10!! Eso que se me olvidaba también comen un fruto que en Thai o Birmano se llama Mak y lo que escupen que parece sangre, por la boca eso es la fruta de la palmera seca mezclada con un poquito de hormigón que se pone en la boca, eso también impacta bastante, sus templos fantásticos, su naturaleza y autenticidad fuera de lo común Myanmar sigue siendo un país muy virgen, tanto que se le podría llamar inestable desde un punto de vista negativo, pero yo preferiría llamarlo un país con un sueño de crecer, como nosotros soñando en seguir soñando…

yo.. Aleu en Myanmar ;)

yo.. Aleu en Myanmar 😉

Takaten en Myanmar

Takaten en Myanmar

Mil gracias, y comparte,  vamos a darle un empujón a esa Myanmar!!

Myanmar (เมียนมา)

ความต่างของไทย-เมียนมา
การเดินทางโดยจักรยานในต่างประเทศครั้งแรก วันแรกที่ไปถึงเราก็เจอเรื่องราวที่ทำให้หวาดระแวงกันไปทุกคนเลยทีเดียว แต่เป็นเรื่องธรรมดาของสังคมที่มีทั้งคนดีและไม่ดีอยู่ร่วมกัน เมื่อเราเดินทางเขาสู้ชายแดนพม่าก็เจอกับการตรวจเป็นระยะ ตำรวจชอบถามว่าคุณจะไปไหน นอนที่ไหน เพราะประเทศนี้ไม่อนุญาตให้กางเต้นนอน คิดเองว่าอาจเป็นเพราะประเทศยังไม่ปลอดภัยสำหรับนักท่องเที่ยวมากนัก ยังคงมีการปล้น มีชาวบ้านเดินถือมีดอยู่ริมถนน สะพายปืนเดินไปเดินมาบางคนก็ทำหน้าไม่ดีใส่ บางคนก็ยิ้มแต่ไม่รู้ในใจคิดอะไร ส่วนมากแล้วที่เราเจอมักจะเป็นเรื่องดีๆ เราเคยใช่ชีวิตกับกะเหรี่ยงที่ชอบบอกว่าตัวเองไม่ใช่พม่าและทุกวันนี้ยังคงมีปัญหาความขัดแย้งกันอยู่ ในสายตาชาวโลกพวกเขาอาจเป็นกลุ่มที่รุนแรงน่ากลัวเพราะมีการต่อสู้เพื่ออิสรภาพมาเป็นเวลายาวนานแต่เมื่อเราได้รู้จักและใช่ชีวิตร่วมกับพวกเขาเราก็มองไม่เห็นถึงความน่ากลัวและอันตรายที่ใครๆพูดถึง พวกเราให้ทุกอย่างที่พวกเขาสามารถให้ได้ ที่นอน น้ำ อาหาร พยายามพูดคุยกับเราแต่คนส่วนมากที่เราเจอในพม่าสามารถพูดภาษาไทยได้ บ้างไปทำงานในประเทศไทย 8 ปี 12 ปี 15 ปี เราเลยไม่ลำบากมากเพราะเข้าใจกัน นี้เป็นเรื่องที่คนไทยควรจะตื่นตัวอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้จะเปิดประตูอาเซียน กลุ่มคนพวกนี้เป็นคนขยันสู้งาน รักการเรียนรู้และมีความพยายาม ต่อสู้ชีวิตเพราะพวกเขารู้จักความลำบากยากจนดี เด็กๆในหมู่บ้านที่เรารู้จักขอให้เราช่วยสอนภาษาไทยและอังกฤษให้ แสดงถึงโอกาสที่พวกเขามีและพยายามคว้ามันมากแค่ไหน พวกเขายังต้องไปเรียนหนังสือที่วัดกับพระ อาบน้ำในคลองช่วยพ่อแม่จับแม่ไปเป็นอาหาร กินข้าวกับน้ำต้มรากไม้ใส่แค่เกลือ ความลำบากพวกนี้มีเด็กไทยน้อยมากที่ได้รับ มองเด็กไทยแล้วพวกเขาส่วนมากมีโอกาสเรียนรู้ศึกษา ทำงานมากมาย แค่พวกเขาเลือกสิ่งที่ต้องการ ถ้าไม่ใช่ไม่ได้อย่างที่หวังก็จะไม่สนใจ ใช้ชีวิตอยู่หน้าจอ ชอบชีวิตง่ายสะดวกสบาย ทำทุกอย่างผ่านอินเตอร์เน็ต แม้กระทั้งลอยกระทงยังมีลอยในอินเตอร์เน็ตเลย อินเตอร์เน็ตทำให้พวกเขามีโอกาสในชีวิตน้อยลง พวกเขาไม่พูดคุยกับคนข้างๆเพราะมือถือโทรศัพท์ตามองแต่หน้าจอ พ่อแม่ส่วนมากทำงาน ส่งลูกไปเรียนพิเศษ อยากให้ลูกเป็นแบบที่วางไว้ ลูกไม่อยากเป็นก็กลายเป็นปัญหาครอบครัว ในเมื่อสังคมเล็กๆที่มีความสำคัญที่สุดยังมีปัญหากันแล้วสังคมใหญ่จะเป็นอย่างไร 100 คน 100 ความคิด สุดท้ายปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นก่อตัวรวมเป็นปัญหาใหญ่ของประเทศนี้” เด็กไทยที่มีโอกาสได้อ่านข้อความนี้ คุณอย่ากลัวกับปัญหาที่เกินขึ้นในชีวิตของคุณ คุณต้องสู้ถึงจะไปถึงจุดหมายได้ ไม่มีชีวิตไหนเกิดมาแล้วไม่มีเรื่องผิดพลาดหรือปัญหาที่ต้องแก้ไม่ว่าจะเป็นปัญหาของตัวเองหรือคนอื่นก่อไว้แล้วเรามีส่วนร่วม ทุกชีวิตต่างมีเรื่องราวที่ต่างกันแล้วแต่คุณว่าคุณจะมองปัญหานั้นใหญ่แค่ไหน” สุดท้ายแล้วเมื่อคุณผ่านทุกอย่างไปได้ คุณจะเห็นรอยยิ้มอยู่บนหน้าคุณ คุณไม่สู้ต่อไปในอนาคตจะลำบากมากขึ้น ประเทศเราเกือบทั่วทั้งประเทศมีไฟฟ้าใช่ มีโรงเรียนให้เด็กๆได้เรียน เปิดกว้างในการศึกษาสามารถเลือกเรียนภาษาต่างๆได้ มีโรงพยาบาลอยู่ในทุกอำเภอและยังมีอานามัยอยู่ทั่วประเทศ แต่พวกเขาเมื่อป่วยไม่มีรถไม่มีคนช่วยเหลือไม่มียา โรงพยาบาลอยู่ไกลเกินความสามารถของผู้ป่วยที่จะเดินไปได้ สุดท้ายก็ชีวิตในป่า ชาวบ้านที่เรารู้จักเขาเสียสามี และลูกอีก 5 คน เพราะไม่สบาย เราโชคดีมากนะค่ะ คงไม่ต้องอธิบายแล้วว่าโชคดียังไง ส่วนในจังหวัดใหญ่ๆของเขาก็เริ่มใกล้ๆกันกับเมืองไทยแล้ว จริงๆแล้วเราไม่ได้ใช่ชีวิตอยู่ในตัวเมืองที่เจริญแล้วสักเท่าไหร่

IMG_0759

การไขว้คว้าโอกาสของเด็กๆผู้ด้อยโอกาส ฉันพยายามทำดีที่สุดที่สามารถทำได้

พวกเขาทำงานหนักไม่มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกแต่ก็สู้อดทนทำเพื่ออนาคตประเทศและลูกหลาน

พวกเขาทำงานหนักไม่มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกแต่ก็สู้อดทนทำเพื่ออนาคตประเทศและลูกหลาน

ศาสนาและวัฒนธรรม
เราค่อยๆเรียนรู้วัฒนธรรมของเมียนมา เวลารับส่งของต้องใช่มืออีกข้างหนึ่งรองใต้แขนที่เราใช่ส่งเป็นการแสดงถึงความสุภาพ ผู้หญิงส่วนมากในประเทศจะใส่ผ้าถุงและแสดงถึงความสุภาพเรียบร้อยน่ารัก ผู้ใหญ่จะไม่ชอบให้ใส่กางเกง ผู้หญิงห้ามตากผ้าหน้าบ้าน เราคิดว่าแสดงให้เห็นว่าผู้ชายมีอำนาจเหนือกว่า คนชอบกินหมากมีร้านขายหมากเยอะมาก เด็กๆตัวเล็กๆก็เริ่มเคี่ยวหมากแล้ว บางคนยังคงกินข้าวกับมือ เวลาทานอาหารก่อนใส่อาหารในจานพวกเขาจะทำจานให้เปียกก่อน เป็นการล้างสิ่งสกปรกอีกรอบ ทุกร้านจะมีน้ำชาร้อนอยู่บนโต๊ะ แก้วที่เรากินชาเขาจะไม่ล้าง เราไปแล้วเอาคว่ำแก้วเก็บไว้ที่เดิม คนชอบกินกาแฟ ไม่ใส่รองเท้าเข้าวัด ต้องถอดรองเท้าไว้ที่หน้าประตูวัดแล้วเดินเข้าไปไม่ว่าพื้นจะสภาพแบบ ผู้หญิงสามารถรับของจากพระได้โดยตรงเหมือนกับผู้ชาย พระสามารถขับรถเองได้ ชาวบ้านทั่วไปอาบน้ำในที่แจ้งไม่อายไม่สนใจคนขับรถผ่านหรือคนมอง ส่วนห้องส้วมก็จะเป็นห้องเล็กๆอาจใช่ใบไม้ปิดหรือมีไม้แล้วใช่กระสอบปุ๋ยปิดแล้วแต่ฐานะ เขาจะโกนหัวเด็กอายุ 1-2 ปีเพราะจะทำให้พวกเขาแข็งแรง คนชอบเข้าวัดทำบุญกับดอกไม้สดสวดมนต์ นั่งสมาธิเขามีวิธีการซักผ้าที่เสียงดังมาก ต่างจากบ้านเรา

ชาวเมียนมานิยมกินหมากมาก จึงมีขายทั่วไปเหมือนร้านค้าบ้านเรา

ชาวเมียนมานิยมกินหมากมาก จึงมีขายทั่วไปเหมือนร้านค้าบ้านเรา

พวกเขามีความศรัทธาที่แรงกล้า และมีใจที่ใสบริสุทธฺ์

พวกเขามีความศรัทธาที่แรงกล้า และมีใจที่ใสบริสุทธฺ์

การใช่จ่าย
ค่าเงินของเขาต่างจากบ้านเรามาก 350 จ๊าดเท่ากับ 10 บาท ราคาน้ำอัดลมอยู่ที่ 500 จ๊าด (เขาไม่มีตู้เย็นจะใส่ลังแช่น้ำแข็งเอาไว้บางร้านก็ไม่มีเย็นๆเลย) ราคาข้าวที่ถูกที่สุดที่เราเคยกิน 700 จ๊าด ต่อกับข้าวหนึ่งอย่าง เขาจะตักกับข้าวใส่ถ้วยเล็กๆให้ ส่วนข้าวบางร้านจะใส่หม้อมาให้ตักไม่อั้นเลยทีเดียว ส่วนราคาที่เจอปกติ 1500 จ๊าดต่อกับข้าวหนึ่งอย่าง อาหารส่วนมามีน้ำมันเยอะ น้ำพริกเขาอร่อยมาก ส่วนเรื่องค่าโรงแรมเราไม่ทราบเพราะไม่เคยนอนโรงแรมในเมียนมาเลย ราคาขนมทั่วไป 100 จ๊าด (ขนมส่วนมากเป็นขนมทอด อมน้ำมัน) ส่วนขนมตามร้านขายของก็แล้วแต่แม่ค้าจะอยากลอกคุณราคาเท่าไหร่ ต้องถามราคาก่อนซื้อทุกครั้งเพื่อความสบายใจและไม่มีปัญหาทีหลัง

ร้านข้าวทั่วไปในเมียนมาจะมีน้ำชาให้ทานฟรี

ร้านข้าวทั่วไปในเมียนมาจะมีน้ำชาให้ทานฟรี

เงินเมียนมา 1000 จ๊าด

เงินเมียนมา 1000 จ๊าด

ถนน
เราปั่นเข้าพม่าทางกาญจนบุรี ด่านพุน้ำร้อน ติ๊กกี้ มิตตา ทวาย ยี มูโด้ มะละแหม่ง เมียววดี แม่สอด จังหวัดตาก เส้นทางติ๊กกี้ถึงกับต้องร้องโอ๊ย จะไปไหวเหรอจักรยานกับกระเป๋ามากมายขนาดนี้ขาสองข้างจะพาเราไปได้ไกลแค่ไหนวันนี้ แล้วทางข้างหน้าก็ไม่รู้จะเป็นแบบนี้อีกไกลแค่ไหน สุดท้ายเราสู้ไม่ไหวต้องลงจากจักรยานเดินกัน มีรถบรรทุกเหมือนจะใจดีจอดรับเรา เรานั่งบนรถตั้งแต่ บ่ายกว่าๆเราไปถึงมิตตา เมืองที่เราต้องการจะไปหกโมงกว่าๆ เพราะทางลำบากมาก เราคิดว่าเป็นเส้นทางที่ไม่เหมาะกับการปั่นจักรยานเป็นอย่างยิ่ง ตลอดทางมีบ้านคนนับหลังได้เลย ส่วนร้านค้าก็มีน้อยสุดๆ ถ้าเราไม่เลือกขึ้นรถอาจต้องใช่เวลาหลายวันกว่าจะถึงมิตตา ในประเทศนี้ไม่มีไฟฟ้า ไฟบนถนนก็ไม่ต้องคิดถึงเลยค่ะ คุณไม่มีไฟก็อย่าออกไปไหน เพราะอาจเดินตกหลุมหรือสะดุดไม้เจ็บตัวได้ ทางไปทวายเป็นทางขึ้นเขาลงเขานิดหน่อยไม่มากค่ะ ทางค่อยข้างสบาย มีคนกำลังเจาะหินจากภูเขาไปทำถนนมีคนนั่งทุบหินให้เป็นก้อนเล็กๆ เมื่อถึงเมืองทวายก็จะสับสนกับถนนนิดหน่อยเพราะไม่มีป้ายบอกอะไรคุยเลย ต้องถามชาวบ้านบ้างคนก็ไม่รู้เรื่อง อีกคนบอกอีกอย่าง คนเดินทางถึงกับงง เราปั่นจักรยานหลงทางลงไปทางใต้ทั้งที่จะไปทางเหนือ เข็มทิศเป็นสิ่งสำคัญค่ะ ถนนเส้นใหญ่ที่สุดในประเทศ ( highway) ยังมีการก่อสร้างเป็นระยะ เพื่อขยายถนนให้กว้างขึ้น ยิ่งขึ้นไปทางเหนือมากขึ้นถนนก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เกือบจนถึงเมียวดีมีถนนใหญ่และใหม่มาก มีป้ายบอกทาง พื้นที่บางส่วนก็มีแต่ภูเขาปั่นขึ้นปั่นลงกันขาแข็งเลยทีเดียว ยิ่งทางก่อนถึงเมียวดีเป็นเขาเยอะมาก แต่ก็สู้ติ๊กกี้ไม่ได้ เราออกมาก็เจอเขาแม่สอดเมืองตากอีก จะเดินทางมาเส้นทางนี้ต้องเช็ดรถดีๆนะค่ะ

ถนนที่กำลังซ้อมและขยายเพิ่มเติม

ถนนที่กำลังซ้อมและขยายเพิ่มเติม

ให้ความหมายกับชีวิตแล้วชีวิตจะมีความหมาย

ให้ความหมายกับชีวิตแล้วชีวิตจะมีความหมาย

ข้อคิดจากการเดินทาง :  ไม่ว่าคุณจะมีอำนาจสูงแค่ไหน ชีวิตร่ำรวย มีบ้านหลังใหญ่ ครอบครัวอบอุ่นหรือยากจนอดมื้อกินมื้อ ไม่มีอำนาจ ไม่มีเงิน สุดท้ายทุกคนหนีไม่พ้นความหิวความเจ็บปวดในชีวิต ความทุกข์ ความสุข การจากลา ความตาย ทุกคนในโลกมีค่าเท่ากันไม่มีใครต่ำกว่าคุณและสูงกว่าคุณ จงใช้ชีวิตให้มีค่าและมีความหมายทุกๆอย่างอยู่ที่คุณให้คุณค่ากับมันมากหรือน้อยแค่ไหน

TAN & ALEU

ท่องเที่ยวไทย

การเดินทางของเราเป็นการเดินทางด้วยจักรยานเราสามารถเก็บทุกรายละเอียดทุกที่ที่เราเคยผ่านเพราะความเร็วของเราเหมือนผีเสื้อบิน เราปั่นวันละประมาณ 7-8 ชั่วโมง 70-80 กิโล เราเลือกเส้นทางเล็กๆที่สามารถมองเห็นธรรมชาติ การใช่ชีวิตของชาวบ้าน ปลอดภัยจากรถมากกว่าถนนสายหลัก วัดส่วนมากในภาคใต้และกลางจะอณุญาติให้เราพักและจะชวนเราทานอาหารเช้ารวมกับชาวบ้านและให้เรานำอาหารมาทานระหว่างทาง ซึ่งเป็นเรื่องที่เราดีใจมากเราสามารถประหยัดค่าใช่ค่าไปได้ถึง 200 บาทต่อวันเพราะในหนึ่งวันเรามีงบประมาณ 300 บาทสำหรับสองคน บางครั้งตอนเย็นเราก็ต้องกินโจ๊กหรือมาม่าเพราะในที่ที่เราพักไม่มีร้านอาหารหรือร้านค้าที่สามารถซื้อข้าวได้ เรามีขวดน้ำดื่ม 5 ขวดติดจักรยานสองคนรวมกัน ตลอดการเดินทางของเราเราไม่เคยเสียเงินซื้อน้ำดื่มเลย เพราะส่วนมากแล้วเมื่อมีคนฟังเรื่องราวของเราก็จะมอบน้ำหรือผลไม้ให้เราติดจักรยานมาด้วย ส่วนบางคนเห็นอะแลวเป็นต่างชาติก็คิดว่าเขามีเงินมากเหมือนกับที่คนส่วนมากในสังคมคิดกัน ในความเป็นจริงการใช่ชีวิตของเรากับเขาก็ไม่ต่างกันต้องทำงานถึงจะมีเงิน ต้องเก็บเงินถึงจะสามารถมีเงินมากขึ้นได้ นี้เป็นเรื่องที่ทำให้อะแลวเสียใจมากเวลาที่คนพูดเรื่องเงินกับเขา แต่เราจะทำอะไรได้ในเมื่อคนไทยด้วยกันเองอยู่ในแผ่นดินเดียวกันยังดูถูกกันเองแบ่งแยกภาค แบ่งแยกสี เรื่องนี้อาจต้องใช่เวลาอีกนานในการแก้ไขหรือทำให้ดีขึ้น

เรามีความคิดเห็นตรงกันว่าสถานที่ที่เราเคยเดินทางท่องเที่ยวในประเทศไทยที่สวยที่สุดอยู่ที่ภาคใต้ของประเทศไทย ส่วนมากแล้วภาคใต้ยังคงมีธรรมชาติที่สวยงาม เช่น น้ำตก ทะเล ป่าไม้ อาหารผลไม้อร่อย เราประทับใจมากค่ะ

การเดินทางสามารถช่วยให้คุณมองเห็นโลกกว้างขึ้นมีความคิดกว้างขึ้น คุณสามารถเห็นรอยยิ้มหรือพูดคุยกับคนที่คุณไม่เคยนรู้จักได้ คุณสามารถแลกเปลี่ยนความคิด มองสิ่งเดิมๆในแง่มุมใหม่ได้จากการเดินทาง โลกที่สวยงามยังคงรอการเดินทางของคุณ

ข้อคิดจากการเดินทาง : อย่าหวังหรือคิดอะไรมากมายเกี่ยวกับอนาคตเพราะคุณไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรในวันพรุ่งนี้

IMG_0137

ตลาดตะกั่วป่า

ตลาดตะกั่วป่า

ผัดพะแนงทะเล

ผัดพะแนงทะเล

IMG_0171 IMG_0240

ผลไม้ไทย

ผลไม้ไทย

IMG_0121 - Copy IMG_0158 IMG_0169 IMG_0256 IMG_0269 IMG_0322

ธรรมชาติในประเทศไทย

ธรรมชาติในประเทศไทย

เราเป็นใคร? Paradee Homwong & Aleu Ayxandri

แตน อะแลว  

10393847_319475668246343_6691671878741139194_n

ชื่อ ภารดี โฮมวงษ์ ชื่อเล่น แตน อายุ 20 ปี ไทย

ชื่อ Aleu Ayxandri Torne (อะแลว) อายุ 25 สเปน

เรารู้จักกันได้อย่างไร

อดีตเราทั้งสองทำงานเป็นนายแบบ,นางแบบ เราบังเอิญรับงานตัวประกอบหนังด้วยกัน เป็นสาเหตุให้เราได้รู้จักกันหลังจากนั้น2 ปี ความสัมพันธ์ของเราก้พัฒนาขึ้น จนถึงวันนี้

ทำไมถึงมีความฝันเหมือนกัน?

วันหยุดยาวในการทำงานและเรียนหนังสือ เราเดินทางไปในหลายจังหวัดทางภาคใต้ของประเทศไทย เป็นเวลาหลายวัน โดยเราหาที่นอนตามสถานที่ต่างๆห้องนอนของเราคือเต๊น ครั้งนั้นเราเดินทางโดยรถยนต์ เมื่อกลับมาใช่ชีวิตเหมือนเคยก็รู้สึกคิดถึงเวลาแบบนั้นมาก เราสองคนจึงรู้ตัวว่ามีความชอบเหมือนกัน รักการเดินทางไปในสถานที่ใหม่ๆ ชอบเรียนรู้และศึกษาสิ่งใหม่ๆ และที่สำคัญที่สุดคือเราชอบการพจนภัยเหมือนกัน ก่อเกิดเป็นความคิดที่ยิ่งใหญ่ดูเหมือนยากเกินไป แต่สุดท้ายเราสองคนเลือกที่จะเปิดโอสให้กับตัวเอง โดยการลองดูสักครั้งอย่างน้อยก็เคยได้ลงมือทำในสิ่งที่ฝัน สุดท้ายจบอย่างไรเรายินดีรับมัน

The way of thinking of a “rotten” world

 Our dream is far away from a common lifestyle. Who will be the crazy person? That leave a comfy life to become almost a wanderer? It’s hard to think, but we are the pure example of it. 

IMG_20140813_052245

“just out of Phuket. Phang Nga province”

Once you look around… from the top of a simple bike it may seems different, cars pass you fast, people wearing uncomfortable clothes, foods are not tasty anymore, time go against us, not with us, feelings are forgotten, values do not exist and the landscapes are not observed carefully anymore… All for one reason, money and power, this is what make this world move to the wrong way. Why? What is so special? What you feel once you have it? NOTHING!!!! I want to ask?

If… We could not show how much money we have, if we could not have clothes on, if we all walk or ride to go from point A to B, Who the bloody hell will be more powerful? Who will be more important? Who will be happier? Where is happiness? I think is inside us, we just need to look at it…

Like yesterday during our daily ride of preparation, we were riding in a big road at Phuket (Thailand) the traffic was just horrible, everyone was going crazy to get no where, and i even feel bad humor a few times, as we almost get crashed, from those high so, business, stressed people. 

Then I told to Tan, stop the bike and look the other side, there was a big pineapple field, with mountains and a beautiful sunset as a background, next to this ugly and rotten road, so in that flawless moment I was sure that we are planning something truly great; truly unique. Be able to go around the globe with a bike, and see all those positive places, that fill up your energy in an instant. 

IMG_20140816_042212

“Andaman sea, Rawai Beach, sea port”

And I can recommend but maybe not change people. Because they wanna keep fast, stressed, and with them poorly happy lives. All because social media, such as the TV, internet and society teach us; manipulate us.For example, to have a big house, a nice car, cool phone… and a huge mortgage. Let’s step out begin a society’s slaves, we need to be brave and make the first step.